مىباشند . پس آن كسى كه عذر مىآورد كه از فتنهء زيبارويان در هراسم ، دروغ مىگويد ؛ شوق جنگ ندارد و ذوق لقاءالله در سرش نيست . چنين فرد متخلفى كافر است و جهنم بر كافران احاطه دارد . از نظر شريكة القرآن اين ابتدار و شتاب به ربودن خلافت ، شتاب خاصى بود ؛ چون فرمود : شتاب كرديد ، ولى شتابى مخصوص . ابن‌ابىالحديد در بيان اين شتاب چنين مىگويد : عمر در پيشاپيش او ( ابوبكر ) مىدويد و آن قدر نعره زده بود كه دهانش كف كرده و اطرافيانش كه پيراهن‌هاى صنعا ( پايتخت يمن ) در تن داشتند او را احاطه كرده بودند . در بين راه هر كس را مىديدند به شدت او را مىزدند و به پيش مىكشيدند و از او با ماليدن دستش به دست ابوبكر ( چه بخواهد و چه نخواهد ) بيعت مىگرفتند ! « 1 » ابن عباس از عمر نقل مىكند كه در منبر گفت : همان وقت كه از اختلاف ترسيدم ، به ابوبكر گفتم : دستت را بگشا تا با تو بيعت كنم . او هم دستش را گشود و من با او بيعت كردم . . . چون ترسيدم اگر بيعت نگرفته محل را ترك كنم و بيعت با ديگرى اتفاق بيفتد ، در چنين حالى يا بايد با آن شخص بيعت مىكرديم و يا خوددارى مىنموديم و در هر دو صورت مستلزم محذوراتى بود ؛ زيرا اگر بيعت مىكرديم بيعت با كسى بود كه در باطن به بيعت او تن نداده‌ايم و اگر خوددارى مىشد ، بيم خون‌ريزى و جنگ مىرفت . « 2 »

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 1 ، ص 219 . . ( 2 ) . همان ، ج 2 ، ص 25 . .